زندگی پر از ستاره ...با تو دنیامون بهاره

بعضی چیزا برای آدمها میشند یه گوهر ناب .. میشند همه چی .. بهترین لحظه‌ زندگی ..

این اولین سالی بود که پرهام نازم .. یه کار قشنگ .. یه نقاشی دوست‌داشتنی رو همراه با جمله تقدیم با عشق با یه تک شاخه گل رز هدیه داد ..

در واقع چهارسال هدیه‌های پرهام با مشارکت بابا علیرضا تقدیم من می‌شد

 ولی

ولی

ولی امسال پسرکم خودش بهم هدیه داد که برام خیلی ارزش داره و می‌خوام تا روزی که زنده هستم هر روز نقاشیش رو ببینم و لذت ببرم ..

لذت ببرم از گلهایی که تو نقاشی تو دستش هستند.. این میشه یه هدیه‌ پر از سادگی و صداقت ..

پرهام جون و بابا علیرضا مرسی بابت هدیه‌هاتون

تا دیده ام به روی جهان باز شد، زشوق

هفته اولی بود که پرهام به مهد رفت ... صبحها به جزء یک روز همه با بغض وارد کلاسشون میشد و روزی چندین بار از من می پرسید که من چرا باید برم مهد .. خب من هم شروع میکردم به توضیح دادن ... اگه می‌دیدم که گریه ادامه داره .. در جواب میگفتم خب نرو ... سریع میگفت که نه نه میرم .. و بر میگشت سر حال اولش و اظهار تمایل برای رفتن به مهد .. خب ما نفهمیدم دوست داره بره یا نه ... که اونم بر میگرده به اینکه ۴ سال تو بغل مامان جون و بابا جونش بزرگ شده و کلی عشق و حال کرده بود و کمتر از گل نشنیده بود.

یه روز تو کلاس نشسته بودند که خانم مربیشون ، رها جون برنامه رفتن به اردو رو مطرح میکنه ... می‌بینند که پرهام شروع کرده به بغض و گریه .. آخه من از مامان سارام اجازه نگرفتم ... من نمیتونم بیام اردو ... اگه بدون اجازه بیام منو دعوا میکنه که رها جون میگه ما که امروز نمیخواییم بریم .. من برای مامانت یادداشت میذارم .. بعد که اجازه دادند میریم ...

اون روز تا منو دید .. مثل همیشه دوید به سمتم و با کلی ذوق سریع گفت مامان سارا اجازه میدی برم اردو ...میخواییم بریم شهر ترافیک ... گفتم بله عزیزم .. پرهام هم در جواب گفت دستتت درد نکنه و خوشحال شد ...

و حالا امروز پسر من عسل منم  برای اولین بار از مامان و بابا جدا شده و اردو رفته ..

امیدوارم که بهشون خوش گذشته باشه